Μάιος 1
Ενόραση, όχι συναίσθημα
Περπατούμε με την πίστη, όχι με την όραση· (Β΄ Κορινθίους 5:7).
Για ορισμένο καιρό συναισθανόμαστε τη φροντίδα του Θεού. Έπειτα όμως, όταν ο Θεός αρχίσει να μας χρησιμοποιεί στο έργο Του, παίρνουμε ένα αξιολύπητο ύφος και μιλούμε για τις δοκιμασίες και τις δυσκολίες, και συνεχώς ο Θεός προσπαθεί να μας κάνει να εκτελούμε το καθήκον μας σαν άνθρωποι στην αφάνεια. Αν ήταν στο χέρι μας, κανένας από μας δεν θα ήταν στην αφάνεια πνευματικά. Μπορούμε να κάνουμε το καθήκον μας όταν ο Θεός φαίνεται να έχει κλείσει τον ουρανό; Μερικοί από μας, θέλουμε να φαντάζουμε σαν άγιοι με χρυσό φωτοστέφανο και τη λάμψη της έμπνευσης, και να έχουμε τους άλλους αγίους του Θεού να ασχολούνται συνέχεια μαζί μας. Ένας ‘επίχρυσος’ άγιος δεν ωφελεί· είναι αφύσικος, ακατάλληλος για την καθημερινή ζωή, εντελώς διαφορετικός από τον Θεό. Είμαστε εδώ, όχι σαν ημι-άγγελοι, αλλά ως άνδρες και γυναίκες, για να κάνουμε το έργο μας σ’ αυτό τον κόσμο, και να το κάνουμε έχοντας πολύ πιο μεγάλη δύναμη για να σταθούμε σε κάθε αναταραχή, επειδή έχουμε αναγεννηθεί.
Αν προσπαθούμε να επαναφέρουμε τις σπάνιες στιγμές της έμπνευσης, είναι μια ένδειξη ότι δεν είναι τον Θεό που ζητούμε. Κάνουμε είδωλο τις στιγμές που ήρθε ο Θεός και μας μίλησε, και επιμένουμε να το κάνει ξανά· ενώ, εκείνο που θέλει ο Θεός να κάνουμε είναι να «περπατούμε με την πίστη». Πόσοι από μας βάλαμε, ως να ήταν, τον εαυτό μας κατά μέρος και είπαμε, «Δεν μπορώ να κάνω τίποτε άλλο μέχρι να μου φανερωθεί ο Θεός»; Δεν θα το κάνει ποτέ· και θα πρέπει να εγερθούμε χωρίς να έχει προηγηθεί οποιαδήποτε έμπνευση ή κάποιο ξαφνικό άγγιγμα του Θεού. Και τότε, έρχεται η έκπληξη: «Πώς! Αυτός ήταν πάντοτε παρών, και εγώ δεν το αντιλαμβανόμουν!» Ποτέ μη ζεις για τις σπάνιες στιγμές - αυτές έρχονται σαν έκπληξη. Ο Θεός θα μας δώσει στιγμές έμπνευσης όταν δει ότι δεν κινδυνεύουμε να παρασυρθούμε από αυτές. Δεν πρέπει ποτέ να κάνουμε τις στιγμές της έμπνευσης κανόνα της ζωής μας· ο κανόνας είναι να κάνουμε το καθήκον μας.
