Οκτώβριος 13
Ατομική απογοήτευση και προσωπική αύξηση
Ο Μωυσής,…βγήκε προς τους αδελφούς του·
και παρατηρώντας τα βάρη τους… (Έξοδος 2:11).
Ο Μωυσής είδε την καταπίεση του λαού του και ένιωσε βέβαιος ότι αυτός ήταν που θα τους ελευθέρωνε, και μέσα στη δίκαιη αγανάκτηση του πνεύματός του, ξεκίνησε για να διορθώσει τα άδικα. Μετά το πρώτο κτύπημα για τον Θεό και για το δίκαιο, ο Θεός επέτρεψε ώστε να οδηγηθεί ο Μωυσής σε πλήρη απογοήτευση, και τον έστειλε στην έρημο να βόσκει πρόβατα για σαράντα χρόνια. Στο τέλος του χρονικού εκείνου διαστήματος, ο Θεός εμφανίστηκε στον Μωυσή και του είπε να πάει και να φέρει έξω τον λαό Του, και ο Μωυσής είπε: «Ποιος είμαι εγώ, για να πάω;» (Έξοδος 3:11). Στην αρχή, ο Μωυσής αντιλήφθηκε ότι θα ήταν ο άνθρωπος που θα ελευθέρωνε τον λαό, όμως, έπρεπε πρώτα να εκπαιδευτεί και να μπει σε πειθαρχία από τον Θεό. Ήταν σωστός στην ατομική του άποψη, αλλά δεν ήταν ο κατάλληλος άνθρωπος για το έργο μέχρι να μάθει την κοινωνία με τον Θεό.
Μπορεί να έχουμε το όραμα του Θεού και μια καθαρή αντίληψη του τι θέλει, και αρχίζουμε να το κάνουμε· μετά, συμβαίνει κάτι ανάλογο με τα σαράντα χρόνια στην έρημο, σαν να είχε αδιαφορήσει ο Θεός για το όλο πράγμα· και όταν απογοητευτούμε εντελώς, ο Θεός επανέρχεται και αναζωπυρώνει την κλήση, και τότε εμείς τρέμοντας λέμε: «Μα, ποιος είμαι εγώ!» Πρέπει να μάθουμε το πρώτο μεγάλο βήμα του Θεού: «ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Ο ΩΝ…ο ΩΝ με απέστειλε» (Έξοδος 3:14). Πρέπει να μάθουμε ότι η ατομική μας προσπάθεια για τον Θεό είναι ασέβεια προς Αυτόν· η ατομικότητά μας θα πρέπει να πυρακτωθεί διαμέσου μιας προσωπικής σχέσης με τον Θεό (Βλ. Ματθαίος 3:11). Είμαστε προσκολλημένοι στην ατομική μας άποψη για τα πράγματα· έχουμε το όραμα - «Αυτό είναι που με θέλει ο Θεός να κάνω» - αλλά, δεν έχουμε ακόμα συντονιστεί με τον βηματισμό του Θεού. Αν περνάς κάποια περίοδο απογοήτευσης, τότε, περίμενε μια μεγάλη προσωπική αύξηση.
