Αύγουστος 8


Προσευχή προς τιμή του Πατέρα


Το άγιο που θα γεννηθεί θα ονομαστεί Υιός Θεού. (Λουκάς 1:35).

Αν ο Υιός του Θεού γεννήθηκε στη θνητή μου σάρκα, βρίσκει άραγε ευκαιρία η άγια αθωότητα και η απλότητα και η ενότητά Του με τον Πατέρα να φανερωθεί μέσα μου; Ό,τι ήταν αληθινό για την Παρθένο Μαρία στην ιστορική εισαγωγή του Υιού του Θεού σ’ αυτή τη γη, είναι αληθινό και για κάθε άγιο. Ο Υιός του Θεού γεννιέται μέσα μου με απευθείας ενέργεια του Θεού. Τότε εγώ, ως τέκνο Θεού, πρέπει να εξασκήσω το δικαίωμα ενός τέκνου, το δικαίωμα να είμαι πάντοτε πρόσωπο προς πρόσωπο με τον Πατέρα μου. Εκφράζω συνεχώς την έκπληξή μου απέναντι στη ζωή της κοινής λογικής, λέγοντας: «Γιατί θέλετε να απομακρυνθώ από εδώ; Δεν ξέρετε ότι πρέπει να είμαι στα πράγματα του Πατέρα μου;» Οποιεσδήποτε κι αν είναι οι περιστάσεις, εκείνο το Άγιο, Αθώο, Αιώνιο Τέκνο πρέπει να είναι σε επαφή με τον Πατέρα Του.

Είμαι αρκετά απλός, ώστε να ταυτίζω τον εαυτό μου με τον Κύριό μου με αυτό τον τρόπο; Είναι ελεύθερος να ενεργεί μέσα μου με τον δικό Του θαυμάσιο τρόπο; Αναγνωρίζει ο Θεός ότι ο Υιός Του μορφώνεται μέσα μου ή μήπως έχω φροντίσει διακριτικά να Τον παραμερίσω; Ω, οι κραυγές αυτών των ημερών! Ο καθένας κραυγάζει. Για ποιο πράγμα όμως; Για να θανατωθεί ο Υιός του Θεού. Δεν υπάρχει θέση εδώ για τον Υιό του Θεού αυτή τη στιγμή, καμιά θέση για ήσυχη, άγια κοινωνία με τον Πατέρα.

Είναι ο Υιός του Θεού που προσεύχεται μέσα μου, ή εγώ υπαγορεύω σ’ Αυτόν; Διακονεί μέσα μου όπως έκανε στις μέρες της ενσάρκωσής Του; Διέρχεται ο Υιός του Θεού το πάθος Του μέσα μου, για τους δικούς Του σκοπούς; Όσο περισσότερα γνωρίζει κάποιος από την εσωτερική ζωή των πιο ώριμων αγίων του Θεού, τόσο περισσότερο βλέπει ποιος είναι ο σκοπός του Θεού: Να «αναπληρώνω τα υστερήματα των θλίψεων του Χριστού» (Κολοσσαείς 1:24). Πάντοτε υπάρχει κάτι να γίνει ακόμα υπό την έννοια τού «αναπληρώνω».