Σεπτέμβριος 22
Ο Διδάσκαλος του ιεραποστόλου
Εσείς Με φωνάζετε: ο Διδάσκαλος και ο Κύριος·
και καλά λέτε, επειδή είμαι. (Ιωάννης 13:13).
Το να έχω διδάσκαλο και κύριο και το να κατακυριεύομαι από κάποιον δεν είναι το ίδιο. Το να έχω διδάσκαλο σημαίνει ότι υπάρχει κάποιος που με ξέρει καλύτερα από ότι γνωρίζω εγώ τον εαυτό μου, κάποιος που είναι στενότερος από φίλο, κάποιος που κατανοεί και ικανοποιεί την πιο βαθιά άβυσσο της καρδιάς μου, κάποιος που με έχει φέρει στην ασφαλή συναίσθηση ότι έχει αντιμετωπίσει και λύσει κάθε περιπλοκή και πρόβλημα του νου μου. Το να έχω διδάσκαλο σημαίνει αυτό και τίποτε λιγότερο: «Ένας είναι ο καθηγητής σας, ο Χριστός» (Ματθαίος 23:8).
Ο Κύριός μας ποτέ δεν επιβάλλει την υπακοή· δεν παίρνει μέτρα για να με αναγκάσει να εκτελέσω εκείνο που θέλει Εκείνος. Κάποτε εύχομαι ο Θεός να με κατακυρίευε και να με ανάγκαζε να κάνω εκείνο που θέλει, αλλά δεν θα το κάνει. Άλλες φορές, όταν έχω διαφορετική διάθεση, εύχομαι να με άφηνε ήσυχο, αλλά δεν το κάνει.
«Εσείς με φωνάζετε, ο Διδάσκαλος και ο Κύριος», αλλά άραγε είναι; Διδάσκαλος και Κύριος είναι λέξεις που δεν βρίσκονται σε ψηλή θέση στο λεξιλόγιό μας. Προτιμούμε τις λέξεις: Σωτήρας, Αγιάζων, Θεραπευτής. Η μόνη λέξη που περιγράφει την αληθινή κυριότητα στην πράξη είναι η αγάπη, και πολύ λίγα ξέρουμε για την αγάπη, όπως ο Θεός την αποκαλύπτει. Αυτό αποδεικνύεται από τον τρόπο που χρησιμοποιούμε τη λέξη υπακούω. Μέσα στη Γραφή η υπακοή βασίζεται πάνω στη σχέση μεταξύ ίσων, τη σχέση ενός γιου με τον πατέρα του. Ο Κύριός μας δεν ήταν δούλος του Θεού· ήταν Υιός Του. «Παρόλο που ήταν Υιός, έμαθε την υπακοή» (Εβραίους 5:8). Αν έχουμε την εντύπωση ότι κατακυριευόμαστε, αυτό είναι απόδειξη ότι δεν έχουμε διδάσκαλο και κύριο. Και αν είναι τέτοια η στάση μας προς τον Ιησού, τότε απέχουμε πολύ από τη σχέση που Εκείνος θέλει. Μας θέλει στη σχέση όπου εύκολα και ασυναίσθητα γίνεται ο Διδάσκαλος και ο Κύριός μας, και το μόνο που ξέρουμε είναι ότι είμαστε δικοί Του προς υπακοή.
