Οκτώβριος 1


Η σφαίρα της εξύψωσης


Τους ανεβάζει, σε ένα ψηλό όρος, μόνους, κατ’ ιδίαν·

(Μάρκος 9:2).

Όλοι μας είχαμε καιρούς εξύψωσης πάνω στο ‘όρος’, όταν είδαμε πράγματα από την άποψη του Θεού, και θέλαμε να μείνουμε εκεί. Ο Θεός όμως, ποτέ δεν θα μας αφήσει να μείνουμε εκεί. Το κριτήριο της πνευματικής μας ζωής είναι η δύναμη να κατεβαίνουμε· αν έχουμε δύναμη μόνο να ανεβαίνουμε, τότε κάποιο λάθος υπάρχει. Είναι μεγάλο πράγμα να είμαστε στο ‘όρος’ με τον Θεό, όμως, ένας άνθρωπος ανεβαίνει εκεί μόνο για να μπορέσει μετά να κατεβεί ανάμεσα στους δαιμονισμένους και να τους ανυψώσει. Δεν είμαστε φτιαγμένοι για τα ‘όρη’ και τις ‘χαραυγές’ και τις ελκυστικές ομορφιές - όλα αυτά είναι για στιγμές έμπνευσης και μόνο. Είμαστε φτιαγμένοι για την ‘κοιλάδα’, για τα συνηθισμένα πράγματα στα οποία ζούμε, και εκεί είναι που πρέπει να αποδείξουμε την αξία μας. Ο πνευματικός εγωισμός πάντα επιθυμεί την επανάληψη των στιγμών πάνω στο ‘όρος’. Αισθανόμαστε ότι θα μπορούσαμε να μιλούμε και να ζούμε σαν άγγελοι, αν μονάχα μπορούσαμε να μένουμε πάνω στο ‘όρος’. Αυτές οι ώρες της εξύψωσης αποτελούν εξαίρεση, και έχουν τη σημασία τους στη ζωή μας με τον Θεό, αλλά πρέπει να προσέχουμε μήπως ο πνευματικός μας εγωισμός ζητά να έχει μόνο τέτοιες ώρες.

Έχουμε την τάση να νομίζουμε ότι το καθετί που συμβαίνει, πρέπει να μετατρέπεται σε ωφέλιμη διδασκαλία, ωστόσο, θα πρέπει να μετατρέπεται σε κάτι καλύτερο από διδασκαλία, δηλαδή, σε χαρακτήρα. Το ‘όρος’ δεν είναι προορισμένο για να μας διδάξει κάτι, αλλά για να μας μορφώσει σε κάτι. Υπάρχει μεγάλη παγίδα στο ερώτημα: «Ποιο είναι το όφελος της εμπειρίας αυτής;» Στα πνευματικά θέματα ποτέ δεν μπορούμε να λογαριάζουμε με αυτό τον τρόπο. Οι στιγμές πάνω στη κορυφή του ‘όρους’ είναι σπάνιες στιγμές, και προορίζονται για κάτι συγκεκριμένο μέσα στον σκοπό του Θεού.