Ιούλιος 14


Ο λογαριασμός με τον διωγμό


Εγώ, όμως, σας λέω, μην αντισταθείτε στον πονηρό· αλλά

όποιος σε ραπίσει στο δεξί σου σαγόνι, στρέψε σ’ αυτόν

και το άλλο. (Ματθαίος 5:39).

Αυτά τα εδάφια αποκαλύπτουν την ταπείνωση τού να είναι κάποιος χριστιανός. Στο φυσικό, αν κάποιος δεν ανταποδώσει το χτύπημα, είναι γιατί είναι δειλός· αλλά, στα πνευματικά, αν κάποιος δεν ανταποδώσει το χτύπημα, είναι μια φανέρωση του Υιού του Θεού μέσα του. Όταν σε προσβάλλουν, όχι μόνο δεν πρέπει να αγανακτείς, αλλά και να το παίρνεις ως ευκαιρία για να φανερώσεις τον Υιό του Θεού. Δεν μπορείς να μιμηθείς τη φύση του Ιησού· ή είναι μέσα σου ή δεν είναι. Η προσωπική προσβολή στον άγιο γίνεται αφορμή για να αποκαλύψει την απίστευτη γλυκύτητα του Κυρίου.

Η διδασκαλία στην επί του Όρους Ομιλία δεν είναι, «Κάνε το καθήκον σου», αλλά, «Κάνε εκείνο που δεν είναι καθήκον σου». Δεν είναι καθήκον σου να πας το δεύτερο μίλι, ή να στρέψεις και το άλλο σαγόνι, αλλά ο Ιησούς λέει πως αν είμαστε μαθητές Του, πάντοτε θα τα κάνουμε αυτά. Δεν θα υπάρχει το πνεύμα που λέει: «Αρκεί, δεν μπορώ να κάνω περισσότερα, με πήραν λάθος, με παρεξήγησαν». Κάθε φορά που επιμένω στα δικαιώματά μου, πληγώνω τον Υιό του Θεού, ενώ, μπορώ να αποτρέψω να πληγωθεί ο Ιησούς, αν δεχτώ εγώ το πλήγμα. Αυτό είναι το νόημα τού να «αναπληρώνω τα υστερήματα των θλίψεων του Χριστού» (Κολοσσαείς 1:24). Ο μαθητής συνειδητοποιεί ότι είναι η τιμή του Κυρίου του που διακυβεύεται στη ζωή του, και όχι η δική του τιμή.

Ποτέ μη γυρεύεις το δίκαιο μέσα στον άλλο, αλλά εσύ ποτέ μην παύσεις να είσαι δίκαιος. Πάντοτε ζητούμε να μας απονέμεται δικαιοσύνη. Η διδασκαλία στην επί του Όρους Ομιλία είναι: Ποτέ μην απαιτείς να σου απονεμηθεί δικαιοσύνη, αλλά ποτέ μη σταματήσεις να την απονέμεις.