Μάρτιος 19


Η οδός του Αβραάμ στην πίστη

Και βγήκε έξω, μη ξέροντας πού πηγαίνει. (Εβραίους 11:8).

Στην Παλαιά Διαθήκη, η προσωπική σχέση με τον Θεό εκδηλωνόταν με αποχωρισμό, και αυτό συμβολίζεται στη ζωή του Αβραάμ με τον αποχωρισμό του από τη χώρα, τους φίλους και συγγενείς του. Σήμερα, ο αποχωρισμός είναι μάλλον ένας διανοητικός και ηθικός διαχωρισμός από τον τρόπο με τον οποίο τα αγαπημένα μας πρόσωπα βλέπουν τα πράγματα, αν δεν έχουν μια προσωπική σχέση με τον Θεό. Αυτό είναι που τόνισε ο Ιησούς Χριστός (Βλ. Λουκάς 14:26).

Η πίστη ποτέ δεν γνωρίζει πού οδηγείται, αλλά αγαπά και γνωρίζει Εκείνον που οδηγεί. Είναι μια ζωή πίστης, όχι μυαλού και λογικής - μια ζωή όπου γνωρίζουμε Εκείνον που μας κάνει να ‘εξέλθουμε’. Η ρίζα της πίστης είναι το να γνωρίζουμε ένα Πρόσωπο, και μια από τις μεγαλύτερες παγίδες είναι η ιδέα ότι ο Θεός σίγουρα θα μας οδηγήσει στην επιτυχία.

Το τελικό στάδιο στη ζωή της πίστης είναι η απόκτηση χαρακτήρα. Υπάρχουν πολλές πρόσκαιρες αλλαγές του χαρακτήρα· όταν προσευχόμαστε, αισθανόμαστε την ευλογία του Θεού να μας περιβάλλει και, προς στιγμή, αλλάζουμε· μετά, πάμε πίσω στις κοινές καθημερινές μας ασχολίες, και η δόξα χάνεται. Η ζωή της πίστης δεν είναι μια ζωή όπου ‘πετούμε στα ύψη’, αλλά μια ζωή όπου ‘περπατούμε και δεν ατονούμε’. Δεν είναι ζήτημα αγιασμού, αλλά κάποιου πράγματος πολύ πιο πέρα από τον αγιασμό. Είναι ζήτημα πίστης που έχει δοκιμαστεί και αποδειχτεί και που άντεξε στη δοκιμή. Ο Αβραάμ δεν είναι ένα πρότυπο αγιασμού, αλλά ένα πρότυπο της ζωής της πίστης - μιας δοκιμασμένης πίστης, οικοδομημένης σε έναν πραγματικό Θεό. «Και πίστεψε ο Αβραάμ στον Θεό» (Ρωμαίους 4:3).